Дар лонаи нобоварон

Дар китоб ҳикояҳои шавқовар вучуд доранд, ки дар бораи ҳашт мусулмонони Миср-маркази маънавии дини Ислом, ки собитқадамона ростиро ҷусутучӯ мекарданд, аммо то ҳол онро пайдо накарданд, нақл мекунанд.

Мутаасиби мусулмон ба дӯконе ки ба масеҳъиён тааллуқ дошт, зер карда даромада онҳоро ғорат мекунад. Нафрати ӯ ба масеҳиён зиёд мешавад, ва ӯ ба калисоҳо ҳамла мекунад. Баъд ӯ ба омӯзиши Китоби Муқаддас машғул мешавад, то ки «таълимоти дуруғи» онро фош кунад. Аммо Наҷотдиҳандае ки дар Навиштаҷот тасвир шудааст, дили ӯро тасхир мекунад ва ӯ ба худ номи навро мегирад-Павлус.

Баъд аз дарк намудани он, ки рости ё норостии динро бе тадқиқот инкор кардан осон аст, ду рафиқе ки мусулмонанд ба саволе дучор меоянд, ки кадом яке аз ин динҳо дурустанд. Танҳо дар ҷустуҷӯи Худо Буда аз сидқи дил, баъд аз чанд шаби бехоби, баъзе вақт дар ғарқи саволҳо буда, дар охир онҳо ростиеро меёбанд, ки дар ҷустучӯяш буданд.

Иброҳим Яке аз ҳавориёни дини Ислом буда барои аз таҳти дил ба Муҳаммад пайрав бошад, тамоми китобҳои Масеҳиёнро аз хонааш ба берун мепартояд. Баъдан ҳангоме, ки сулҳ бо Худо пайдо мекунад тамоми дӯстонаш ва оилааш уро рад мекунанд.