Дар Ҷустуҷӯи Такягоҳ

«Ман хурсандии калонтарини ҳаёти худро ба шумо расондан мехоҳам, яъне: чӣ тавр ман Масеҳи Наҷоткорро қабул намудам. Ин ҳикоят дар бораи некии илоҳӣ, дар бораи он аст, ки чӣ тавр Худо ба ман муҳаббати худро ошкор намуд ва роҳи наҷотро нишон дод. Аммо беҳтар он аст, ки ҳамаашро аз аввал сар кунам...»